Tomorrow

Story by Shakun koyungi

Present by Shihoin Enmazaku

Intro.....Shakun koyungi

นี่เป็นเวลา22:22นาฬิกา ถ้วยกาแฟที่ตั้งอยู่นั้นเริ่มเย็นแล้ว มือเล็กๆจับถ้วยกาแฟยกขึ้นดื่มแล้ววางไว้ที่เดิม

ดวงตาสีดำขลับจ้องมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ สะท้อนภาพใครบางคนในแววตา ร่างเล็กเอนกายพิงพนักเก้าอี้

แล้วหยิบโปสการ์ดขึ้นมาดู ฮัมเพลงอย่างสบายใจ โปสการ์ดหลายแผ่นเป็นรูปแมวเหมียวน่ารัก

"แมวน้อย" ชื่อนี้มันคงฟังดูน่ารักและเหมาะกับ โคยังอี ผู้หญิงตัวเล็กๆขี้อ้อนและชอบนัวเนียกับคนที่เป็นเจ้าของ

อย่าเข้าใจผิดเชียวนะ ว่าที่แมวมานัวเนียและอ้อนคุณเพราะว่าคุณเป็นเจ้าของมัน นั่นผิดถนัด ความจริงแล้ว

เวลาที่พวกมันอ้อนหมายความว่ามันกำลังแสดงความเป็นเจ้าของคุณต่างหาก เหมือนมันกำลังพูดว่า

"คนของฉัน เอาอาหารมาให้ฉันหน่อย เอาใจฉันสิ ฉันชอบเวลาถูกลูบอย่างเอ็นดู"

บางครั้งพวกมันหยิ่ง และดูจองหอง ไม่ใช่ทุกคนที่มันจะให้สัมผัสเว้นเสียแต่คนที่มันรักเท่านั้น

ใครกันนะที่จะทำให้แมวตัวนี้หลงรักได้ แน่นอนก็ต้องเป็นคนที่เรียกโคยังอี ว่า "ชาคึน โคยังอี"น่ะสิ

นั้นเรามาทำความรู้จักกับแมวน้อยตัวนี้กันหน่อยดีกว่า......

"อะไรที่ทำให้คิดว่าคุณเหมือนแมว"

"ทุกอย่าง นิสัยเหมือนแมวเปอร์เซียเท่านั้นนะ"

"แล้วไม่เหมือนแมวทั่วไปเหรอ"

"แมวทั่วไปมันดูรักสนุก และมันไม่ได้มีเจ้าของเป็นจริงเป็นจังเท่าไหร่นัก"

"แล้วคุณไม่รักสนุกเหรอ"

"ไม่...ทำแบบนั้นมันดูไร้แก่นสารเกินไป"

"อะไรที่คุณไม่ชอบให้เกิดขึ้นกับชีวิตของคุณ"

"ทุกอย่างที่เมื่อเกิดขึ้นแล้วทำให้รู้สึกว่าน่ารำคาญ"

"ทำไมล่ะ"

"นั่นเพราะฉันไม่ชอบแสดงความเกี้ยวกราด และการทะเลาะ แต่เวลาที่รู้สึกว่าน่ารำคาญจัง

ฉันก็จะเด็ดขาดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนบางครั้งมันก็กลายเป็นความเลือดเย็น  ฉันจะทำร้ายความรู้สึกของ

ฝ่ายตรงข้ามและเล่นสงครามประสาทกดดันจนอีกฝ่ายล้มลงนั่นแหล่ะ คุณไม่มีทางชนะบนสงครามประสาท

เพราะตั้งแต่คุณปล่อยให้อารมณ์ควบคุมไว้ ฉันก็คุมเกมส์เอาไว้ในมือแล้ว ฉันวิเคราะห์และจับการกระทำต่างๆ

รายละเอียดเป็นสิ่งสำคัญ บางคนคิดว่าฉันไม่ได้สนใจแต่จริงๆแล้วฉันสนใจแต่ไม่มีใครรู้ตัว

ฉันมักแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไร ทำแบบนั้นก็กำจัดปัญหาไร้สาระออกไปได้เยอะ"

"คุณดูเป็นคนน่ากลัวนะ"

"อย่างนั้นเหรอ"ยังอียิ้มแบบขำๆ

"คิดว่าตัวคุณเองน่ารักรึเปล่า"

"หึหึ..ไม่เลย แต่ว่ามีหลายคนบอกว่าน่ารัก พัฒนาการทางด้านนี้เติบโตช้ามากแม้ว่าฉันจะเป็นเด็กมหาลัย

แต่ก็ดูไม่เหมือนเท่าไหร่ อาจารย์บางคนชอบบอกว่าฉันอายุไม่ถึง20"

"นั่นเป็นเรื่องน่ายินดีนะ ผู้หญิงทุกคนชอบ"

"แต่ตอนนี้ฉันเริ่มดูโตขึ้นนิดหน่อยแล้ว ฉันคิดว่าบางครั้งมันก็มีปัญหาเพราะว่าเวลาที่ฉันต้องการแสดงความ

เป็นผู้ใหญ่มันกลายเป็นเหมือนเด็กแก่แดดไปน่ะสิ"

"เรามาถามถึงเรื่องความรักมั่งดีกว่า ผู้ชายแบบที่คุณชอบ"

"พูดรู้เรื่อง ใช้งานง่าย"

"นั่นมันไม่ใช่แล้วล่ะ ทาสแล้วล่ะนั่นน่ะ"

"งั้นเหรอ โทษทีนะ งั้นก็คงเป็นคนที่เซ็กซี่"

"เซ็กซี่เหรอ ฟังดูแปลกๆ"

"ความเซ็กซี่ ของผู้ชายสำหรับชั้นแล้วมันเป็นสิ่งที่ล้ำลึกมากมันเป็นเสน่ห์ที่ชั้นต้องดึงมันออกมา เพื่อหลอมละลาย

และกลายเป็นภาพวาด จนตอนนี้ชั้นก็ไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้เลย"

"โคยังอี ช่วยตอบผู้ชายที่มีอยู่จริงด้วยค่ะ"

"ผู้ชายที่ฉันบอกรักนั่นแหล่ะ คือผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ฉันไม่เคยมีเงื่อนไขกับความรักเช่นเดียวกันฉันไม่อาจ

ละสายตาไปมองผู้ชายคนอื่นได้ นอกจากคนของฉันคนเดียว"

"เป็นคำพูดที่ดูซึ้งมากแต่ว่าคุณเจ้าชู้ไม่ใช่เหรอ"

"ฉันตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเอง"

"ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ"

"เพื่อปกป้องความเป็นตัวตนของฉันไว้ ตัวฉันจริงๆที่เก็บเป็นความลับไว้"

"ตัวคุณจริงๆนิสัยยังไง"

"ฉันไม่ได้มีนิสัยตายตัว แค่คิดว่าจะตอบสนองยังไงถึงจะดีที่สุด บางครั้งก็มีเหมือนกันที่ผิดพลาด" 

"แล้วเวลาที่อยู่กับคนที่รักล่ะ"

"คนๆนั้นคือคนที่ได้เห็นความเป็นฉัน ฉันไม่สามารถโกหกหรือแกล้งทำเป็นรักได้ ฉันขี้อ้อน ชอบกอดและนัวเนีย

ฉันไม่อยากปล่อยให้เค้าไปไหน ฉันชอบเวลาที่ถูกลูบผมฉันจะเคลิ้มแล้วก็หลับได้ง่ายๆ"

"นั่นหมายความว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเรียกคุณว่าแมวน้อยได้"

"มันถูกสร้างขึ้นเพื่อคนๆเดียว อย่างนั้นมันก็ควรมีไว้เพื่อคนๆเดียวเช่นกัน"

"ช่วยบอกเกี่ยวกับเขาคนนั้น ให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ"

"หมีขาวตัวอ้วนชอบดื่มน้ำส้ม แล้วเล่นกีตาร์"

"นั่นใช่คนรึเปล่า"

"คุณจะได้รู้จักเขาแน่ๆผ่านทางบันทึกเล่มนี้ ฉันไม่มีอำนาจที่จะไปตัดสินได้"

ร่างเล็กพูดจบก็เดินไปเอนกายนอนบนโซฟาตัวโปรด ก่อนจะซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา   

 

   

          

 

 

 

 

edit @ 4 Aug 2008 14:44:43 by Shinhoin Enmazaku